Murat SARIOĞLAN

Terkedilmişlik, yalnızlığın beraberliğine olan sıkı bağlılığı anımsatıyordu bana. İnsanların yanımda olduğunu hissettiğim anda bu durumu pek önemsemiyordum. Hayatın kendini bilmez tarafı...

İnsan zekâdan, mantıktan, duygudan yoksun bir dünyada zekâsıyla, mantığıyla, duygularıyla hareket etmeyi bilmeli. Üstelik her şeyin saçma ve geçici olduğu...

Her şeyin sıradanlaştığı bu dünyada bazen kaybetmek en doğru seçimdir. Her seçim özünde bir kaybediştir zaten. Bir şeyi seçerken başka...

Bizler tarihin ortanca çocuklarız..bir amacımız yok; ne büyük savaş ne de büyük bir buhran yaşadık..bizim savaşımız ruhani savaş..ve bunalımımız kendi...

Yavaş yavaş kendime geliyorum. Hayatın sınırlarını zorlamaya başlıyorum. O kadar önemliymiş ki bunu fark etmek. İnsanı mutlu ediyor bir şeyleri...

Dünyanın senin etrafında döndüğünü mü düşünüyorsun yada küçük tepeleri yaratan sensindir he..(!) Birileri senin peşinden de koşmuyor. Birilerine ihtiyacın olmadığını...

Biz çocukken kaybettiğimiz her şeyi bulabilmek için cılız özbenliğimiz, büyümemiş kişiliklerimizle yetişkinlerin ilişkiler arenasına çıktık. Kendimize bizi bütün yapacak, içinde...