Öykü Tefrikaları

Fırtınadan kirazın dalları kırıldı, kırılan dallar, davlumbazı ve çatıyı çöktürdü. Çökmenin çıkarttığı gürültüyle, ayağa fırladık. Öyle bir ses ki “patlama”...

Her annenin sevdiği bir çiçeği vardır. Benim annemin ki sardunya çiçekleriydi. Bir gün kaç renk olduğunu daymıştım. Sekiz renk sayabilmiştim....

Ay ışığının, buluttan ve yapraklardan sızarak, salona ulaşımıyla ilgili görüntüyü, resmedecekti. Resim ödevini son güne bırakmıştı. Leyla’nın sulu boya için...

Hayrat çeşme, yıllardır herkesin dilindeydi. Suyunu içmeye doyamıyordun. Çeşme, yolculara dinlenme ve serinlenme yeriydi. Özellikle, yaz aylarında, köylülere ev sahipliği...

Atı ve köpeği kaçırılmıştı. Böyle bir hakaret neyi amaçlıyordu. Kime ne yapmıştık. Burada bir yanlışlık var ama perişan olduk, diyordu....

Albümde gönüllerde iz bırakmış ve sevgiyle anılan, bir görüntü, takıldı gözüme. Öyle bir görüntü ki yıllar içinde, tazeliğini koruyarak geldi....

Yaşam mücadelesi, tek sınıflı okulda başlamıştı. Kendini güçlü hissetmesi gerektiğini babasından öğrenmişti. Sınıfı yükseldikçe öğrenme hevesi daha da artıyordu. İlerleyeceği...

Geri dönenleri, tezgâhta görmemiz, sevgimizi kabarttı. Geri dönme ve sevinme eylemimizin nedenini irdelemedik. Ama geri dönenlere, garip bakanları izleme şansına...

Bitmeyen hasret, udunun tellerinden, dökülür. Uduyla önce konuşur, sonra onu konuştururdu. Bitmeyen hasretle. Konuşuyordu udunun nağmesiyle. Ferman dinlemeyen gönüllerle. Bitmeyen...

Gün doğarken uyanmak, neşeye davetiye çıkartmaktır. Bu davetiyede, ilk ışınlar, huzur kaynağıdır. Yeniden doğuşu izlemek, her insana nasip olmaz. Kırmızı...

Sevginin kaynağı, insanın kalbidir. Kalbini yok sayamadığına göre, sevgisiz yaşayamazsın. Sevgisizlerin sevgiyi, diline almamaları, sevgisiz yaşadıklarını göstermez. Sevgiyi dillerine almazlar...

Memleketimden İnsan Manzaraları 540 BÖYLE Mİ BİTMELİYDİ, BU GÜZEL ÖYKÜNÜN SONU? Anladım ki aldanmışım Her söylenene kanmışım Çalmışlar vatanda emeğimi....

Kâğıda bir cümle ve alt köşeye “isim” yazılsın istiyordum. Mektup saati masaya dayanır beklerdim. Adımın okunmasını. Bir cümle ve bir...

Sözüne “acilen” diyerek başlar ve tartarak sarf ederdi. Acilen başım dönse, yere yuvarlansam. Acilen ayaklarım dolansa, duvara çarpsam. Başım yarılsa...

Okul bitmiş, sınıfı geçmiştik. Tatili denizde geçirmeyi, düşünüyorduk. Dedeme kalsa deniz, bize göre değildi. Çünkü bahçe için su gerekiyordu. Dedeme...