“Bu Yönetmeliğin amacı; kent yaşamında, kent vizyonunun ve hemşerilik bilincinin geliştirilmesi, kentin hak ve hukukunun korunması, sürdürülebilir kalkınma, çevreye duyarlılık, sosyal yardımlaşma ve dayanışma, saydamlık, hesap sorma ve hesap verme, katılım, yönetişim ve yerinden yönetim
ilkelerini hayata geçirmeye çalışan kent konseylerinin çalışma usul ve esaslarını düzenlemektir.”
Yukarıdaki satırlar Kent Konseyi Yönetmeliğinin birinci maddesi.
Fakat…
Aşağı, yukarı bütün işlerde olduğu gibi bu yönetmeliğin teşkilatlanmasında da(kasti veya değil ) işi “cort” etmişiz.
Bu “cort” kelimesini eskiden biz Ünyelüler çok kullanırdık. Yani berbat etmişiz. Kent Konseyinin
amaçlar kısmına baktığımızda -ki yukarıda yazdığım gibi- son derece isabetli ve kentin bütün
kesimlerinin katıldığı bir üst kurul ya da akil insanlar grubu olarak düşünülmüş.
İşin teşkilatlanma ve giderlerin karşılanması bölümüne geldiğimizde işte orada “cort” etmişiz.
Yönetmeliği hazırlayanlar Kent Konseyini belediyelerin inisiyatifine bırakmışlar.
Öyle ya,
İaşeyi karşılayan kim ise ağa da odur… Misali iaşe belediyelerden olunca Kent Konseyleri
belediyelerin arka bahçeleri ve hatta belediye başkanının icraatlarını tasdik mercileri haline geldi.
Bu kısa girişten sonra, Benim Kent Konseylerine ve yöneticilerine (gerçi benim aklım ancak bana yetiyor ama) bir-iki
naçizane tavsiyelerim olacak.
Eğer fazla işgüzarlık yaparsanız bir gün belediye başkanı altınızı oyar. Zira yarın “acaba
koltuğumda gözümü var?” Kabilinden şeytanın başkanın kulağına kar suyu kaçırma ihtimali var.
İkincisi peygambere salâvat gibi- her cümlenin başında başkanın adını zikrederseniz ya da
başkanı işaret ederseniz bu sefer işiniz yine “gara kiraz”.
Çünkü…
Bu sefer de ömrünüzü gündüz salâvat, gece ise “Allahım başımızdan eksik etme” diye dua ile
geçirirsiniz. Zira hükmünüz muhterem başkanınızın başkanlık ömrüne bağlıdır.
İsterseniz yaptığınız salâvat ve dualardan arta kalan zamanlarda kimseye “siyaseten” zararı
dokunmayacak ama yaşadığınız kent için önemli işler de yapın. Hem ruhen rahatlamış, iç huzurunuzu sağlamış olursunuz. Ve hem de ileride kent kültürünün oluşması ve pekişmesine önemli katkılarda bulunmuşlar listesinin başlarında yer alırsınız.
Mesela,
Yaşadığınız kentin markası ama onun, bunun elinde oyuncak olmuş değerleri bir standarda
bağlamak için çalışmalarda bulununuz.
Yaşadığım kent olan Ünye’den örnek verebilirim;
Bir-iki gün önce Face’de bir Ünye hayranı arkadaşımız “Biber Tuzu” tarifi vermiş. Hem de Biber Tuzu yaparken çektirdiği afili fotosu ile beraber. Bunu gören bir ahbabımız da aynı yolu izlemiş.
Anlaşılan o ki;
Yakında Biber Tuzu furyası başlayacak. Laf aramızda zaten bu yazımı yazmaya sebep Face’de
paylaşılanlar oldu.
Yine bundan bir-iki ay evvel ( söylemesi ayıp) pazar keyfi için pideciye pide yaptırmak için –
aslında adı “Yavlu” dur- gittiğimde yeni yetme pide ustası(!) abi iki şeyden pide olmaz. Birincisi süt çökeleği, çünkü taşar dedi. İncisini ne dedi (yaşlılık işte) vallahi unuttum. Hâlbuki Ünye iki yavlusu ile tanınır.
Birincisi bol soğanlı kıymalı, ikincisi ise süt çökeleği olanı idi. Bugün “ Yavlunun piçelmişi ağzı
kapalı pidenin ise Ünye mutfağında esamisi okunmuyordu.
Demem o ki;
Sayın Kent Konseyi yöneticileri ve bilhassa başkanlarına naçizane tavsiyem; Ağırlama, külfeti
belediyeden yemekli oturumlara, şilt, milt işlerinize biraz ara verip hemşerilik bilincini
geliştirip yaşadığınız kendi markalaştıracak bu tür işlere biraz vakit ayırırsanız; Sizi yoran salavat ve dua işlerinizden biraz sıyrılmış ve hem de gelecek kuşaklara doğru şeyler
aktarılmasına katkı sağlamış
olursunuz.
