Ünye öteden beri-ki bu 80’li yılların başlarına kadar dayanıyor- yerel liderlere bel bağlamış durumda. Bu çığırı hiç şüphesiz Şükrü Yürür açtı. Onu rahmetli Refaiddin Şahin izledi. En son İdris Naim Şahin liderlik bayrağını eline aldı.
Şimdi de sıra Numan Kurtulmuşa geldi… Seçim meydanlarında önce Numan Kurtulmuşun ne kadar çok Ünyeli olduğu vurgulandı. Köyü şurası… Doğduğu yer burası… Vesaire “Ünyelü” olmasına delil olabilecek ne varsa ortaya çıkarıldı… Hikâyeler yazıldı.
Sonra da “Ünyelüler evladınıza sahip çıkın…” Dendi.
Elbette seçim stratejisi için doğru bir yaklaşım. Kim olsa, hangi parti olsa böyle bir yola başvururdu. Nitekim semeresini de aldılar. AKP Ünye’de ülkemiz ortalamasının çok üzerinde oy aldı.
Bir yerelde bir partinin veya milletvekilinin başarılı çalışmalar yapıp, yapmadığı -ki konumuz Ünye- partililerin propagandasından çok eldeki istatistikî verilerle anlaşılır.
Yani yerel milletvekilinin başarısı Ünye’nin yerel milletvekili seçilmeden önceki ekonomik durumu ile görevinin bitimindeki ekonomik durumunu kıyasladığımızda durum ancak anlaşılır.
Ondan ötesi boş parti propaganda ve övünmelerinden başka bir şey değildir.
Burada şu da iddia edilebilir “parti içinde mevki sahibi, hükümet içinde yer almış bir milletvekili düz bir milletvekilinden daha başarılıdır.”
Elbette iş bilen ve gayretkeş bir bakanın imkânları daha çoktur.
Ama ya iş bilen ve gayretkeş değil de… Sadece partisi tarafından uygun görüldüğü için buradan aday yapılmış ise?
İşte o zaman bu milletvekilimiz bize nimetten çok külfet olmaz mı?
İzah edeyim;
Milletvekilimiz partisi içinde önemli bir mevkide… Ve hatta bakanlar kurulunda ve icraatçı bir bakan değil. Ömr-ü hayatında saha çalışması yani yerelde “ilçemin ne gibi ihtiyaçları var?”Bir defa bile kendine sormamış… Girişimde bulunmamış… Bu konuda dert edinmemiş birinin birden bire Ünye aşkı ile yanıp tutuşması ancak Hz. Allah’tan hidayetle olur…
Kim bilir belki de olmuştur da bizim haberimiz yok.
Böyle bir kişinin milletvekili olarak sahaya inip ilçenin ihtiyaçlarını tespit edip bir proje dâhilinde çalışma yapması kadar zor bir şey olamaz. Zaten beklemek de haksızlık olmaz mı?
Diyeceksiniz ki,
“Efendim biz tespit eder ona götürür, o da Ankara’da yolu açar.” Ben de zaten sözü buraya getirecektim.
Bu iki şeyden dolayı mümkün değil… Birincisi 80’li yıllardan bu yana “liderimiz ne takdir ederse” düşüncesi biz yerel yöneticilerimize o denli hâkim oldu ki döşenecek parke taşının biçimini dahi ona soracak hale geldik.
Latife bir yana,
Biz garip Ünyelüler Hükümet Konağının nereye yapılıp, yapılmayacağı ya da Kültür Sarayının “havlinin alt başına mı, yoksa üst başına mı yapılacağının kararını bu muhteremlere
bırakmadık mı?
İkincisi ise bu muhteremler her işe maydanoz olarak her işte tekyetkilinin kendilerinin olduğunu bizlere hissettirmediler mi? Hissettirmek için de can atmıyorlar mı?
Bir de bir üçüncüsü var ki… O hep içler acısı bir şey,
Dikkat edersek yereldeki parti yöneticilerimiz ve hatta kamu yöneticilerimiz de işin içinde…”Milletvekili ağamızı” arş-ı alaya çıkararak kendilerinin makam ve değerlerini bir kat daha artırmanın gayreti içinde olmadılar mı/olmuyorlar mı?
Ve bu arada kendi egolarını “milletvekili ağamızın” üzerinden tatmin etmiş olmuyorlar mı Bana göre asıl neden de bu…
Toparlarsak,
Milletvekiline ağalık lazım… Bizim yerel yöneticilerimize de bir ağa…
Bundan gerisini beş yıl sonra istatistikî hesapları görerek “aferin” diyeceğiz…
Bu arada,
Ben prof.lere ağalık yakışmaz diye biliyorum… Umarım yanılmam…
