Yazar Portal | Turkiye'nin Interaktif Kose Yazarı Gazetesi

Meydanlarımız Vardı Eskiden

Nesrin ATEŞ ŞENGÜLEN

31 Temmuz 2010 00:01

11 Yorum

Bir tek annemlerin evinin kaldığı mahallemde dolaştım geçen haftasonu. Hepsi birer birer yıkıldı yerlerine kocaman binalar dikildi. Tabi ki eski havası yok artık, Komşuların yarısı gitti, yarısı ise yapılan binaların içinde, halbuki eskiden böylemiydi balkona çıktığım zaman herkesi görür sohbet ederdim. Annemlerin evi 3 katlı müstakil bir ev, üzerinde terası, terasında aşağıdaki balkonlara uzanan bir asması olan, kenarlarında babaannemin elleriyle ektiği rengarenk şebboyların, zambakların, güllerin, akşam sefalarının, Fatmacıkların, karanfillerin ve begonyaların dans ettiği çiçekliği olan bir ev. Her gittiğimde çıkarım terasına, kendimi burada bambaşka bir dünyada hissederim, çünkü orada içilen kahvenin yerini hiçbir şey alamaz. Çoğu kez halamla karşılıklı oturur dertleşiriz eski resimlere bakar resimde olup ta artık hayatta olmayanlarımızı anarız. Canım dedem ve babaannem bizim koca çınarlarımız daha bizi bırakmadılar o yüzden onlar bizim için çok değerli.

Eskiden manzarası harikaydı evimizin Haliç Köprüsüne bakarak yerdik yemeklerimizi, çayımızı içerken Galata Kulesi’ni seyre dalardık. Ama zamanla yükselen binalar kapadı önümüzü şimdi hiçbir şey göremiyoruz. Yine de büyüyen betonlaşan şehirde bu kadarıyla yetinmek güzel diye düşünüyorum. Bir bir düşündüm eskiyi, hatıraları, anıları 80’li yıllarda yaşadığımız mahalleyi çok özlediğimi fark ettim ve o anda aldım elime kalemi yazmaya başladım. Bütün 70’li yıllarda doğup ta 80’lerde çocukluğunu yaşayan herkes için yazdım.

 Eskiden koşup oynadığımız meydanlarımız vardı. Çocukluğumuzun geçtiği birbirimizle yarıştığımız meydanlar. Her mahallede her evin önünde ayrı muhabbetlerin yapıldığı, küçük tabureler ya da killim serilen meydanlarımız. Kadınların günün dedikodusunu yaptığı, kiminin dantel ördüğü, kiminin nakış işlediği, kiminin ise yemek derdinde olduğu meydanlar. O meydanlarda koşuştururduk kan ter içinde kalıncaya kadar. Ama her şey çok masumdu aklımızda bir tek akşam olmasın eve girmeyelim derdi vardı. Yüzümüzde mahallenin tozu toprağı halka halka olmuş burunlar, bir o kadar mutlu gözler. Ortalıkta şimdiki gibi imdat bağırışları yoktu. Annelerin sesi yükselirdi bir tek, çocuklarının kavga ettikleri zamanlarda.

 Meydanlarımız vardı eskiden yükselen binaların arasında değildik. Bahçelerimiz, ağaçlarımız vardı yazları salçalar, tarhanalar yapılır, kışın gelen kömürü hep birlikte taşıdığımız, şimdiki gibi fatura derdimizin olmadığı, açın halinden anladığımız, kömürü bitene kömür verdiğimiz.

 Meydanlarımız vardı yaz kış gelip geçtiğimiz evimizin yolu olan. İndirme balkonlarımızda otururken gelene geçene baktığımız meydanlarımız. Sevinçlerimizi, hüzünlerimizi paylaştığımız, mahalle satıcıları geldiği zaman başına doluştuğumuz meydanlarımız.

Kına gecelerini yaptığımız eğlenceyle, coşkuyla oynadığımız birinin düğünü olduğu zaman o meydanda kendi düğünümüzmüş gibi koşuşturduğumuz. Gelin anasını teselli ettiğimiz, giden kız ise kendi kızımız gibi gördüğümüz. Nice güzel şeylere şahit olan, takımımız şampiyon olduğunda bayrağıyla danslar ettiğimiz meydanlarımız.

Hidrellez kutlamalarını yaptığımız, kocaman ateşleri yaktığımız, bir düğün edasında yaşadığımız meydanlarımız. Adetlerin teker teker yapıldığı Hidrellez akşamında taşların toplandığı, kızların dut ağaçı bulma telaşında olduğu, soğanlara dileklerin dilendiği meydanlarımız. Sabahları kırk çeşit otla yıkanıp kendimizi piknik için sokağa attığımız, bayramlarda çocukken kapı kapı dolaştığımız, ellerimizde poşetlerle şekerlerimizi yediğimiz hangimizin daha çok diye göz ucuyla baktığımız meydanlarımız.

 Büyük kentleşme içerisinde yıktılar meydanlarımızı, her bir evin önünü büyük binaların aldığı şimdilerde ise komşuluk kavramının kalmadığı, insanların yüzyüze bakmak yerine mail, mesaj ile konuştuğu meydanlar kaldı elimizde. Eskiden yaz akşamlarında gece geç saatlere kadar oturulurdu, şimdilerde ise perdeyi açmaya cesaret edemediğimiz meydanlarımız var. Meydan değil ya hani sokak, cadde oldular. Kimsenin kimseyi tanımadığı meydanlarımız var şimdi. Ağaçlarımızın kesildiği, bayramlarımızın bittiği, çocuklarımızın bilgisayar ortamından kalkamayıp insan içine karışmadığı sokaklarımız var şimdi. O zamanlarda çocuklarını gönül rahatlığıyla meydana salan anneler vardı. Şimdi gözünün önünden bir an bile ayırmayan annelerimiz var.

 Kenarında aşıkların beklediği meydanlarımız vardı, yol boyu dizilmiş kızlar bakarlardı sevdiklerine, bazen bahanelerimiz vardı meydanlarda ürettiğimiz sadece bir kerecik görebilmek için uydurulan yalanlarımız vardı. Şimdi ki gibi barlarda, diskolarda buluşulmaz bakkal da, tüpçü de görürdük göreceğimizi. Meydanlarımız gitti yıllar önce, taş yığınları üzerlerini örttü, artık ne piknik yapacak yerlerimiz kaldı, nede aşkla bakacak gözlerimiz var. Bu benim meydanlarımdı şimdilerde kalmayan yok olan meydanlarım.  Şimdilerde komşularımın yerinde binaların olduğu meydanlarım.

 Meydanlarımız vardı hayatı sevdiğimiz. Üzüntümüzü paylaştıkça azalttığımız. Daha kaybolmamış meydanınız varsa açın kollarınızı eskileri çağırın yanınıza, dostluğunuzun tadını çıkarın.

 Eskiden ne kaldıysa hayata dair yakalayın.

Devamını okuyun

 

Okunma Sayısı: 134
Etiketler: , , ,

Yazarın Diğer Yazıları

Sosyal Paylaşım Ağları İle İntikamın Yolu Değişti:)

Son günlerde dikkat ettiğim bir şey var, sosyal paylaşım ağları aracılığıyla intikam almaya çalışan insanlar....

Beklediklerimiz Beklettiklerimiz

Umuda yolculuk bu, bekleneler, bekletilenler, beklettiklerimiz. Herkes bir şeyleri beklemez mi? içsel duygularda hep bir...

Merhaba!

Bir merhaba demek çok mu zordur, kavgaların, isyanların, kırılmaların ardından gelen bir merhabadır dostluğu pekiştiren,...

Anne Olmak!

Anne olmak bir kadının duyabileceği en yüce duygudur. Her kadın anne olmayı hayal eder. Tıpkı...

Bir Başkadır Romanlar

Bu hayatın belki de en hafifini yaşarlar. Bugün bulduğunu yarına bırakmaz, yarının vereceğini bugünden beklemezler....

Yazıya Yapılan Yorumlar

  1. nilgün dedi ki:

    Çok güzel anlatmışsın.Keşke o günlere geri dönebilsek.Sevgiler.

  2. yaren dedi ki:

    Nesrin ablacım öncelikle başarılar diliyorum.Bende senin yazılarını takip edicem.Anlattıklarını biraz olsun yakalayabildiğim için mutluyum 🙂 öpüyorum..

  3. nilgün dedi ki:

    Çok güzel anlatmışsın.Keşke o günlere geri dönebilsek.. Başarılar.

  4. ÖZNUR dedi ki:

    Yazın alıp götürdü beni çocukluğuma,gözlerim doldu.Bir kendi çocukluğuma bakıyorum birde kızımın çocukluğuna…Bizim böyle hatıralarımız var ama onların böyle bir hatıraları bile olamayacak maalesef…

  5. Murat dedi ki:

    Bende 70 yıllarda doğup, 80’li yıllarda çocukluğumu yaşayan biri olarak okudum yazını herşeyi çok güzel dile getirmişsin… Tebrikler..

  6. Hüseyin dedi ki:

    Nesrin ablam çok güzel yazmışsın eline diline sağlık dahada başarılarını diliyorum seninki sadece makale yazı değil hayatın gerçek paylaşımları içindeki gerçekler…

  7. Hülya Barış dedi ki:

    Benim de meydanım vardı Nesrinim eskiden, ben de 70lerde doğanlardanım ve çocukluğumu en güzel yaşayanlardanım.Öğlen yemeği bile yemeye çıkmadım oyun oynamak kaçmasın diye.Annem ekmek arası yapar, sarelleli ekmek yapardı bana da yanımdaki arkadaşlarıma da.Ya da aynısını arkadaşlarımın anneleri yapardı.Bakkalda biskübiler büyüüük cam kutularda satırlırdı.leblebi tozuna bayılırdım.Macun şekerci geçsin diye 4 göz beklerdim.Seksek, yakartop,kukalı saklambaç, renkli istop,bizden size kim düşeri rahatca oynadığımız meydanımız vardı gerçekten de:-(( Yazın inanılmaz güzel olmuş, yine ustalıkla hakkını vererek yazmışsın ve beni çok eskilere götürdün.Çok duygulandırdın.Yüreğine sağlık canım.

  8. dr. ahmet fidan dedi ki:

    Tebrikler, betimlemeler için…

  9. Nesrin ATEŞ ŞENGÜLEN dedi ki:

    Bu güzel yorumlar için herkese teşekkürler, insanın bir daha o günlerin yaşamayacak olması insana ayrı bir hüzün katıyor. Gönülden sevgiler sunuyorum sizlere.

    Ve Ahmet hocam betimlemelerimi beğendiğiniz için inanın çok mutlu oldum. Sizin gibi bir üstada beğendirebildiysem ne mutlu bana..:)

  10. Nükhet Elbir dedi ki:

    biz şanslı çocuklardık cankuş. Ama şimdi oğlum da dahil olmak üzere acıyorum zamane çocuklarına. Oyun oynamayı bilmiyorlar. Bilgisayarı, binbir çeşit plastik yada metalden yapılma oyuncakları ile kendilerince mutlular. Küçük kasabalar da, ilçelerde yaşayanlar gene bir nebze şanslı sayılırlar. Oğlum daha yeni sokakta oynamayı öğrendi. Onun suçumu hayır arkadaşım. Bizlerin biz büyüklerin. Çünkü bütün kötülükler büyükler tarafından yapılıyor. Gene bizim gibi anne babalar yada anne baba olmaya doğal olarak aday tüm insanlar tarafından. Şimdi çocuğumu korumak adına onun her anının kısıtlarken, benim izin verdiğim kısaslar içinde hareket etmesini beklerken onun kendine olan güvenini, çocukluğun vermiş olduğu o yaramazlık, vurdum duymazlık ve yaşayarak öğrenme yetilerini nasıl kazanmasını beklerim ki. Ama biz 70’ler kuşağı olarak herşeye doyduk. Umarım ki hayat en azından çocuklarımız için daha anlamlı, daha korunaklı olur. Tüm bunları dilerken bile, her gün ülkemizde bir yerlerde ormanlar yanmakta, çocuklar kaçırılmakta, tecavüzler, hırsızlıklar, ölümler gerçekleşmekte. Bizim zamanımızda yokmuydu tabi ki vardı. Ama bu kadar gözümüzün içine içine sokulmuyordu. Çocukluğunu doyasıya yaşamış bir birey olarak, çocuklarımıza temiz bir dünya bırakabilmek, onlarında çimenlerin, ağaçların, hayvanların, güneşin, doğanın tadını alabilmesini sağlamak amacıyla kendimize düşen görevleri yerine getirmek daha duyarlı bir toplum olabilmeyi başarmak en büyük isteğim.
    biz başlayayım; belki bizim çocuklarımız meydanlarda oynayamayacak ama onların çocukları neden oynamasın!!
    sevgiler nesrinciğim,
    yazma aşkımı kaparttın birden.

  11. Nesrin ATEŞ ŞENGÜLEN dedi ki:

    Sevgili nüket; sende yazabilirsin her insan ilk yazımda dediğim gibi bir duygu boşalmasında yazabilir. Birilerinin görmesi gerekmez siz bilin yeter. Sevgiyle.

Yorum Yazın

Yorum yapmak için giriş yapmalısınız.

ÇÖZÜM ORTAKLARIMIZ

Yukarı